W art. 14 ust. 1 ustawy o bezpieczeństwie imprez masowych (zwanej dalej u.b.i.m.) ustanowiono instytucję tzw. klubowego zakazu stadionowego, polegającą na zakazie uczestniczenia w kolejnych imprezach masowych przeprowadzanych przez organizatora meczu piłki nożnej, nakładanym przez tego organizatora na osobę, która dopuściła się naruszenia regulaminu obiektu (terenu) lub regulaminu imprezy masowej.

Ustawodawca nie ustalił jednak sposobu zrealizowania obowiązku przekazania przez organizatora informacji o zastosowaniu zakazu klubowego w stosunku do osoby, na którą zakaz został nałożony. Na podstawie art. 14 ust. 3 u.b.i.m. organizator meczu piłki nożnej, w terminie 7 dni od dnia zastosowania klubowego zakazu stadionowego, obligatoryjnie informuje o jego zastosowaniu osobę, na którą zakaz został nałożony. Termin wydaje się mieć charakter instrukcyjny, bowiem nie została określona sankcja za jego naruszenie, a jednocześnie wykładnia funkcjonalna tego przepisu nie uniemożliwia przedłużenia postępowania w tym zakresie. Należy jednak przy tym podkreślić, że przepis art. 4 ustawy wyłącza zastosowanie KPA do art. 14 u.b.i.m. Tym samym można stwierdzić, że zasady związane z określaniem charakteru terminu można stosować jedynie per analogiam.

Klubowy zakaz stadionowy wydawany może być przez organizatora, którym zgodnie z art. 3 pkt 9 u.b.i.m. może być osoba prawna, osoba fizyczna lub jednostka organizacyjna nieposiadająca osobowości prawnej, przeprowadzająca imprezę masową. Jest to oświadczenie woli tego podmiotu, a tym samym reprezentacja tego podmiotu powinna odbyć się na podstawie statutu spółki, czy stowarzyszenia (np. PZPN). W przypadku klubów piłkarskich oświadczenia woli składają zazwyczaj prezes zarządu lub wiceprezes zarządu wraz z prokurentem.

Informacja organizatora kierowana do uczestnika imprezy masowej, względem którego zastosowany został klubowy zakaz stadionowy musi określać czas obowiązywania zakazu uczestnictwa tej osoby w imprezach masowych. Ustawa nie wskazuje natomiast sposobu zrealizowania obowiązku przekazania przez organizatora informacji o zastosowaniu zakazu klubowego do osoby, na którą zakaz został nałożony.

Praktyka postępowania wskazuje, że zdarzają się sytuacje, w których organizatorzy wysyłają drogą pocztową swe orzeczenia o nałożeniu klubowego zakazu – doręczają te informacje w trybie art. 39 KPA, choć nie jest to konieczne ze względu na wyłączenie zastosowania przepisów KPA w tym zakresie przez art. 4 u.b.i.m. 

Takie działania organizatorów budzą wątpliwości, co do ich zgodności z prawem. Organizator nie ma bowiem prawa gromadzić informacji o adresie zameldowania czy zamieszkania osób uczestniczących w meczach piłki nożnej. Przepis art. 13 ust. 4 ustawy zawiera zakres przetwarzanych danych identyfikujących osoby uczestniczące w meczu piłki nożnej. Jest to zbiór zamknięty i nie ma w nim danych adresowych. W literaturze przedmiotu można spotkać się więc ze stanowiskiem, że skuteczne poinformowanie osoby, na którą nałożony został klubowy zakaz stadionowy, „w praktyce jest (…) nie do zrealizowania” (M. Dróżdż, Ustawa o bezpieczeństwie. Komentarz, Warszawa 2015, s. 165).

Mając na uwadze powyższe rozważania, jedyną prawnie dopuszczalną formą wypełnienia obowiązku organizatora, o którym mowa w art. 14 ust. 3 u.b.i.m., wydaje się być wręczenie osobie, na którą został nałożony klubowy zakaz stadionowy, pisemnego oświadczenia o zastosowaniu zakazu albo też poinformowanie jej o tym ustnie i sporządzenie protokołu z tej czynności (w ślad za art. 14  KPA). Powinno nastąpić to np. podczas zakupu biletu wstępu w kasie.

Powyższe doprowadziło do sytuacji, w której organizatorzy w ostatnich latach odstępują od nakładania zakazu klubowego. By jednak uniemożliwić udział w imprezie masowej osób, które dopuściły się naruszeń regulaminów stosują przepis art. 15 ust. 3 pkt 3. Stanowi on, że organizator meczu piłki nożnej lub podmiot przez niego uprawniony do dystrybucji odmawia sprzedaży biletu wstępu lub innego dokumentu uprawniającego do przebywania na nim osobie, co do której zachodzi uzasadnione podejrzenie, że w miejscu i w czasie trwania imprezy masowej może stwarzać zagrożenie dla bezpieczeństwa imprezy masowej. Jest to niezwykle arbitralne rozwiązanie, budzące wątpliwości w doktrynie (C. Kąkol, M. Dróżdż). Szerzej temat ten poruszony zostanie w jednym z kolejnych artykułów.