Zgodnie z art. 17a u.b.i.m. organizator meczu piłki nożnej może udostępnić uczestnikom meczu piłki nożnej miejsca stojące.

Rozwiązanie to zostało wprowadzone do ustawy nowelą z września 2015 r. Stanowi swoisty wyłom w podejściu do kwestii bezpieczeństwa imprez masowych. Do tej pory ustawodawca przyjmował, że na meczach piłki nożnej dopuszczalne mogą być jedynie miejsca siedzące. Uznawano, że kibice stojący stwarzają większe zagrożenie dla bezpieczeństwa imprezy masowej i porządku publicznego.

Projektodawca nie uzasadnił wprowadzenia tego przepisu w przekonywający sposób. W uzasadnieniu do projektu ustawy wskazał tylko, że podobne rozwiązania stosowane są w innych ligach piłkarskich. Biorąc jednak pod uwagę ducha tej nowelizacji, mającej w założeniu zliberalizować przepisy u.b.i.m., można przyjąć, że chodziło o ułatwienie funkcjonowania na stadionie zaangażowanym w doping kibicom. Projektodawca wyszedł tu na przeciw postulatom wysuwanym przez środowiska kibicowskie, które domagały się większej swobody w tzw. sektorach dopingujących.

Dopuszczenie miejsc stojących zostało obwarowane zasadami, które organizator musi spełnić, by ich udostępnienie mogło zostać uznane za zgodne z prawem.

Po pierwsze, zgodnie z art. 17a ust. 1 pkt 1 u.b.i.m., udostępniając miejsca stojące, organizator nie może przekroczyć 25% ogólnej liczby miejsc na stadionie, ustalonej zgodnie z przepisami prawa budowlanego oraz przepisami dotyczącymi ochrony przeciwpożarowej. I tu pojawiają się pierwsze wątpliwości. Jak bowiem zauważa M. Dróżdż, prawo budowlane ani przepisy ochrony przeciwpożarowej nie zawierają norm, które wskazywałyby wprost na ogólną liczbę miejsc na stadionie. Ponadto, taka liczba jest bardzo często określana w projekcie budowlanym (zazwyczaj jako miejsca siedzące; czasami jako wartość netto lub brutto), a następnie zatwierdzana w pozwoleniu na budowę czy też innych aktach administracyjnych.

Normy prawa budowlanego i akty prawa miejscowego (np. miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego) określają powierzchnię stadionu i od niej określana jest jego pojemność, na której możliwa jest określona liczba miejsc według norm właśnie prawa budowlanego oraz ochrony przeciwpożarowej. Dlatego zdaniem M. Dróżdża, liczba ta powinna być ustalana na podstawie tej wskazanej w projekcie budowlanym, jako wartość netto.

Po drugie, zgodnie z art. 17a ust. 1 pkt 2 u.b.i.m. udostępnianie miejsc stojących nie może prowadzić do obchodzenia reguł określających udostępnianie miejsc siedzących, a przez to do zwiększania liczby miejsc udostępnionych dla uczestników meczu piłki nożnej. Obowiązuje zasada, zgodnie z którą jedno miejsce siedzące może zostać przekształcone wyłącznie w jedno miejsce stojące. Wprowadzona w art. 17a ust. 1 pkt 2 u.b.i.m. reguła symetrii w określaniu liczby miejsc stojących i siedzących przewiduje również konieczność zapewnienia przez organizatora możliwości przywrócenia stanu poprzedniego, tj. zastąpienia miejsca stojącego miejscem siedzącym.

Po trzecie, na podstawie art. 17a ust. 1 pkt 3 u.b.i.m., obowiązuje zasada proporcjonalnego udostępnienia liczby miejsc stojących pomiędzy kibiców drużyny gospodarzy i drużyny gości. Proporcja ta powinna wynosić 4 : 1, tj. na 4 miejsca stojące przeznaczone dla kibiców drużyny gospodarzy musi przypadać 1 miejsce stojące dla kibiców drużyny gości. Jak słusznie podnosi C. Kąkol, brzmienie art. 17a ust. 1 pkt 3 u.b.i.m., sugeruje, że proporcja ta jest sztywna i niedopuszczalne jest jej korekta np. poprzez udostępnienie miejsc stojących w równych proporcjach dla obydwu grup kibiców (2 : 2) albo w ogóle wyeliminowanie miejsc stojących dla kibiców drużyny gości.

Ustawodawca przy tym zobowiązuje organizatora do odseparowania od siebie miejsc stojących, przewidzianych dla grup kibiców rywalizujących klubów. Tym samym organizator meczu piłki nożnej decydujący się na udostępnienie miejsc stojących może zostać ograniczony w określaniu ogólnej liczby tego rodzaju miejsc udostępnianych uczestnikom takiej imprezy masowej. Ustawodawca nie określił, w jaki techniczny sposób ma to nastąpić.

Z aprobatą przy tym należy przyjąć opinię C. Kąkola, zgodnie z którą wymóg ten należy jednak rozumieć w taki sposób, że miejsca stojące przeznaczone dla kibiców przeciwnych drużyn nie mogą znajdować się bezpośrednio przy sobie. Odseparowanie powinno nastąpić w sposób minimalizujący możliwość wywołania zagrożenia bezpieczeństwa na meczu piłki nożnej, co w praktyce oznacza wyodrębnienie tzw. sektora buforowego (pustego, bez kibiców), względnie usytuowanie takich miejsc w odpowiednio oddalonych od siebie sektorach.

Jednocześnie, jak zauważa M. Dróżdż, regulacja zawarta w art. 17a ust. 1 pkt 3 u.b.i.m. budzi wątpliwości, ponieważ przepisy wewnętrzne wskazują zazwyczaj, że kibicom gości należy zapewnić 5% miejsc, liczonych od całej pojemności stadionu, co przecież nie zawsze musi odpowiadać proporcji 4 : 1.

Podkreślenia wymaga, że zamiar udostępnienia miejsc stojących powinien zostać w odpowiedni sposób uzewnętrzniony już na etapie ubiegania się o zezwolenie na przeprowadzenie imprezy masowej. Na podstawie bowiem z art. 26 ust. 1 pkt 1 lit. e u.b.i.m., jeżeli organizator zamierza udostępnić uczestnikom miejsca stojące, graficzny plan obiektu (terenu), który ma obowiązek dołączyć do wniosku o wydanie zezwolenia, powinien zawierać m. in. oznaczenie sektorów, na których podczas meczu piłki nożnej takie miejsca zostaną udostępnione. W tej sytuacji wniosek powinien zawierać również informację o liczbie udostępnionych miejsc stojących (art. 26 ust. 1 pkt 4 lit. a u.b.i.m.).

Zgodnie z art. 17a ust. 2 Aktem wykonawczym do tego przepisu jest rozporządzenie Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 20 września 2018 r. w sprawie wymogów technicznych infrastruktury sektorów na stadionie, na których są udostępniane miejsca stojące.

W praktyce bywa tak, że kluby nie wyróżniają miejsc stojących we wniosku o zgodę na przeprowadzenie imprezy masowej. Trybuny części stadionów są wyposażone bowiem w składane krzesełka/foteliki i kibice z sektorów dopingujących mogą oglądać mecz zarówno na siedząco, jak i stojąco.